Fatema in haar geboortestreek

Zondag  26 januari 2014

Toen we wakker werden en op ons balkon stonden te kijken bleek voor ons hotel een algemeen  Ziekenhuis van de staat te zitten.  Doordat dat Fatema haar vakgebied is, was ze niet meer te houden. We hebben toen onze stoute schoenen aangetrokken en zijn daar naar binnen gestapt en hebben Ripon aan een tweetal jonge verpleegkundigen laten vragen of we een kijkje mochten nemen.

Nou dit hebben we geweten. Toen hij in het ziekenhuis het verhaal van Fatema haar adoptie vertelde en vertelde dat ze geboren was in het plaatsje Balipara naast Pirojpur en terug is gekeerd en ook nog in Nederland verpleegkundige was, ging het helemaal los.

Er kwamen steeds meer verpleegkundigen bij en voor we het wisten kregen we rondleiding door het hele ziekenhuis.  We mochten alle afdelingen bekijken en liepen tussen de bedden van de zieken rond. Ook werden we voorgesteld aan diverse hoofdverpleegkundige waar we als gast werden ontvangen en moesten gaan zitten en het verhaal van Fatema werd verteld.  De diverse afdelingen maakte bij ons allemaal veel los.

Zo mochten we kijken in de operatie kamer, bij de kraam en kinderafdeling, maag/darm ziektes. Overal stormde we binnen met zo’n 50tal verpleegkundige en andere nieuwsgierigen achter ons aan. Ze wilde Fatema allemaal aanraken en knuffelen en mee naar Nederland.

Zo kwamen we op een afdeling waar net iemand was overleden en men nog stond te rouwen aan het bed. Ook kwamen we met een 50tal mensen op de spoedafdeling (EHBO) binnen denderen waar net iemand met een heftig bloedend been werd behandelt.

Echt een herinnering voor het leven.

Als afsluiter moesten we mee naar de studenten flat van de verpleegkundigen. Echt leuk voor Fatema omdat ze zelf ook in zo’n flat in Rotterdam heeft gewoond. Tot slot hebben ze met Fatema hun facebook adressen uitgewisseld. Erg leuk en wat een fantastische ervaring!

Hierna zijn we wederom vertrokken naar Balipara om kennis te maken met de Burgemeester van het dorp. Ook hier werden we zeer gastvrij ontvangen en werd er voor ons Cha (De Bengaalse thee) met koekjes geserveerd. Jammer genoeg was de burgemeester niet aanwezig door zaken elders in het district. Toch konden middels onze tolk en reisleider Ripon ons verhaal doen en werd Fatema hartelijk verwelkomt in haar geboortedorp.

Buiten ging de samenscholing van nieuwsgierigen weer door en hebben we nogmaals ons verhaal kunnen doen en hebben het telefoonnummer van onze reisleider achtergelaten voor als er meer nieuws over Fatema’s haar familie zou komen. Achteraf zou blijken dat er meerdere malen gebeld zou worden met allemaal nep broers en zusters. De zogenaamde GOLD DIGGERS. Maar wie weet komt er nog wat in de toekomst. Fatema is bekend in Balipara!

Daarna zijn we langzaam door het dorp gereden om wat foto’s te maken. Lopen was niet verantwoord omdat er binnen een mum van tijd zeker honderd mensen om je heen stonden. Het dorp Balipara bestond uit 1 weg van ongeveer 9km lang. 

Wel hebben we nog de plaatselijke basis school bezocht waar een sportdag bezig was. Nou die hebben we letterlijk flink verstoort. We werden voorgesteld aan de directeur wie op een podium twee stoelen voor Fatema en Peter regelden. We voelde ons net Willem Alexander en Maxima. Niet te geloven. 270 kinderen voor je en Fatema haar verhaal werd ook tegen de kinderen verteld door een microfoon welke luid over het schoolplein tetterde.  BIJZONDER en zeer chaotisch maar wel erg leuk.

Na deze ervaringen te hebben opgedaan zijn we doorgereisd naar Mongla het begin punt voor onze drie daagse trip op een privé boot door de Sunderbans. Een groot natuurgebied waar krokodillen, slangen, herten, apen, dolfijnen en ook de Bengaalse tijgers rondlopen.

’s Avond hadden we nog een uitstapje met een lokale pont naar de overkant van Mongla waar we werden voorgeteld aan de eigenaar van de rondvaartboot van morgen. Ook weer een bijzonder moment, we mochten niet met de overvolle pontjes mee maar er werd even een privé bootje geregeld voor de Foreigners (buitenlanders).

Morgen vroeg op want om 06.00 uur moeten we inschepen om de Sunderbans op te varen.

Waarschijnlijk zijn we dan 3 dagen offline en verstoten van alle vormen van sociaalmedia. Genieten van de absolute rust en op jacht naar de Bengaalse Tijger.

De laatste 3 dagen van Momota en Piet in Dhaka & Niketan

Vrijdag 24 januari 2014  

Na gezamelijk te hebben ontbeten, gingen peet en faat naar Faat dr  geboortedorp. Wij bleven in Dhaka. Onze missie was om de tickets van dhaka naar Dubai te vervroegen.

Om daarna naar Niketan te gaan.

Sharmin en Mojib kwamen ons ophalen, om gezamenlijk naar het vliegveld te gaan. Zodat we de tickets om konden boeken. Sharmin en ik werden vriendelijk te woord gestaan door een  medewerker van Fly dubai. Hij vertelde dat we dit in de wijk Gulsan 2 moesten regelen. Dit is de wijk waar we net vandaan kwamen…zucht…Ondertussen was Piet op zoek naar een pinautomaat op het vliegveld. Ook zijn zoektocht was niet gelukt, hij kon nergens pinnen…

 

Op naar gulshan 2, ondertussen weer een uur verder, het verkeer is daar niet te vergelijken met hier. Waar je hier in een uur in Rotterdam bent, doe je er daar drie uur over…rekenen maar uit.

Eindelijk gevonden! Moesten we de tickets contant betalen…wij hebben hier het gezegde klein bedrag pinnen mag…nou daar dus niet….4800 taka ff contant = 500 euro..

We hebben een uur rondgestruind om een pinautomaat te vinden die onze mastercard accepteert. In Bangladesh heb je alleen pinautomaten, je kan niet naar binnen om daar iemand persoonlijk te spreken achter een balie. Eindelijk 1 gevonden…kregen we een pinbewijsje met een bedrag wat afgeschreven was, Maar het luikje met geld ging niet open…Piet en ik keken elkaar aan….nee dat ga je niet menen…de moed was ons letterlijk in de ‘slippers’gezakt…Bij thuiskomst in Nederland moeten we dit verder regelen…

 

Na een half uur eindelijk toch een automaat gevonden die het deed en waar het klepje met het geld echt uit kwam..halleluja zullen we maar zeggen. Alleen moesten we nog twee keer extra pinnen om aan bedrag van fly dubai te voldoen. God zijn dank konden we dit wel…dan moet je er dus echt niet aan denken om nog een pin te vinden..in Nederland heb je een maximum bedrag wat je per dag op kan nemen, maar ze waren ons goed gezind (toen wel). 

Op naar Niketan waar we eigenlijk 9.00 zouden zijn werd het 14.30.De verstandelijke gehandicapten die dagopvang hebben waren al naar huis..

 

 

De dag waar ik me dus het meest op had verheugd werd 1 grote desillusie. Er waren nog 6 bewoners die er echt wonen. Helaas kon ik hier heel moeilijk contact mee maken, vooral in een uur. Een meneer leidde ons rond, het zag er echt heel mooi uit. Goed onderhouden..We kregen eten aangeboden…jawel…rijst…nou had mijn humeur al het dieptepunt bereikt…afijn….toch wel een positief gevoel aan overgehouden. Vooral om te zien hoe de gehandicapten daar opgevangen worden..het voelde als een warm bad.. Piet en ik hebben besloten iedere maand het bedrag van de postcodeloterij te storten en de postcodeloterij af te zeggen. Nu weten we zeker dat het bedrag goed besteedt wordt…

Op naar het hotel om te gaan slapen…

  

Zaterdag 25 januari 2014

Deze dag gingen we shoppen…Sharmin en haar 14 jarige neefje gingen met ons mee.We hadden gehoord dat er een G-star winkel was..in de CNG (een tuktuk). Op plaats van bestemming bleek hij dicht te zijn. Op naar een andere winkel met souveniers.Hier wat souveniers gekocht..Daarna hebben we Piet bij het hotel afgezet. En ben ik met Sharmin en haar neefje naar de beautyslaon geweest. Het neefje mocht niet mee naar binnen en moest wachten, toen er gereserveerd was moest Sharmin ook beneden blijven. Zat ik daar tussen de bangali dames, die me allemaal aan zaten te starren…Ze kwamen met een bak water aan waar citroen in zat, daar mocht ik mijn voeten in doen..ik dacht..oeps heb mijn benen niet geschoren en had al een beetje stoppels. Mijn opluchting was groot, toen ik zag dat de vrouw naast me langere haren op haar benen had dan de haren op mijn hoofd.

Daarna moest ik in een apart hokje, waar de mevrouw iets in het bengaals zei, ik wist mijn god niet wat ze zei, dus dacht ga maar even zitten..straks kleed ik me zelf uit en is het niet goed..afijn het was dus de bedoeling dat ik me uitkleed en een aparte rok aandeed. Ze had een grote bak met water neergezet waar een groot ijzeren spuit in zat…o my god…wat gaat me nu overkomen dacht ik. Ze zei alles wat ze ging doen, maar ik begreep er geen snars van zat maar te wachten wat ze met die spuit ging doen. Ze ging mijn schouders masseren, later kwam er nog een tweede vrouw bij die ging mijn handen en armen masseren. Vier handen aan mijn lichaam…ik dacht even dat ik de hemel belandt was het voelde of er 8 handen me aan het masseren waren, en ze deden het snel niet normaal..ze masseerde mijn voeten, ik dacht even dat ze alle teentjes uit de kom kraakte, wist niet eens dat dit kon. Wat ik dacht dat een spuit was deed ze mijn neus mee. Het voelde of mijn neus geraspt werd..na de massage voelde ik me weer fris en fruitig. Het neefje en Sharmin opgehaald. Daarna oversteken om een riskja te nemen. Dacht dat ik een hartverzakking kreeg. Het verkeer is zo druk. De auto’s stoppen echt letterlijk voor je scheenbeen. Auto’s voor mij en  achter me scheurde langs ons..ik ben nog nooit zo bang geweest. Maar we hebben het overleeft…

 

Zondag 26 januari 2014

Vandaag naar de g-star winkel om broeken te kopen voor Piet. Met 2 nieuwe broeken is hij aardig geslaagd..Bij terugkomst in het hotel bleek het alarmding nog aan Piet zijn broek te zitten. Je gaat in Nederland ook niet een winkel binnen kunt u deze eraf halen…whahaha dan denken ze ook waar heb je die broek gestolen…

S middags naar de zus van Sharmin geweest. Hier werden we hartelijk ontvangen door de familie. Vader, moeder en 4 kinderen. De drie jongens sliepen op 1 kamer en de ouders en dochter op de andere kamer. Hier kregen weer eten aangeboden..De zus wilde graag mijn haar invlechten.We kregen een rondleiding in hun appartement,Ze liet zien wat ze allemaal had gemaakt aan wandversiering en eigen gemaakte tasjes. De oudste twee kinderen hielpen mee in het huishouden zonder mopperen oid…(waar is het bij ons misgegaan) Het was al met al voor mij het mooiste moment van de vakantie..zo zie en ervaar je echt hoe een bengaals gezin woont.

 

 

 

Momota naar Niketan en Fatema naar Balipara

Zaterdag 26 januari 2014

Vandaag is een trieste dag. Vandaag gaan we de groep splitsen. Momota en Piet gaan naar Niketan richting het noorden van Bangladesh. En Fatema en Peter gaan naar het westen naar de geboorteplaats van Fatema.

Na het laatste gezamenlijke  ontbijt hebben we afscheid van elkaar genomen en gingen we los van elkaar op pad.

Fatema en Peter kregen Jamal (de chauffeur), Ripon en Bertil mee als gidsen. Op naar Fatema haar geboorteplaats Balipara.  Het was een ritje van 150km echter zouden we er, zo blijk achter af 5 uur over doen Dit kwam oa doordat de snelweg ophield en we verder moesten per pont. Deze boot trip duurde 2 uur.

Net voordat we bij de pont aankwamen haalde ons een stoet in met sirenes en een hele caravan hoge pieten erachter in volg auto’s. Jamal reageerde hier direct op en reed achter de stoet aan zo langs zeer lange rijen vrachtauto’s en bussen zo de pont op. Echt lachen.

Op de boot toch maar even uitvinden wat het voor belangrijk persoon was. Het bleek de hoofdcommissaris van de politie te zijn.

De reis liep voor de rest soepel. Zeeën van ruimte in de bus nu Momota en Piet en bagage er niet meer in zaten. Zo rond 13:40 arriveerden we in Pirojpur waar we zouden gaan slapen.

Nadat onze guide twee hotels had gechecked en niet goed waren bevonden ivm hygiëne  was de 3^e raak. Deze was goed genoeg voor ons om te slapen. De hotels zijn in dit platteland gebied niet van super kwaliteit maar we hebben een bed en douche met warm water wat uniek is, en een TL balk als sfeer verlichting  hahaha.

Na de lunch werd het echt spannend. Toen zijn we naar Balipara gereden. Onderweg vele garnalen kwekerijen, rijstvelden, meertjes en bananenbomen kwamen uiteindelijk na 30 minuten rijden aan in Fatema haar geboorte stad.  We stopten voor de plaatselijke dokter welke al in oktober 2013 door Ripon was benadert om Fatema’s moeder/familie te zoeken. We stonden nog geen 3 minuten buiten of we werden omsingeld door vele bewoners van Balipara. Echt mooi om te zien hoe Fatema ineens in het middelpunt stond met haar “dorps” genoten en misschien wel familie leden. Wie zal het zeggen.

Na 15 minuten te hebben gepraat wat met de bewoners via onze tolk Ripon zijn we door gereden naar het politiebureau waar de burgemeester van Balipara zou zitten. Helaas was zij er niet maar morgen vanaf 10.00 uur wel. Dus morgen gaan we weer terug naar Balipara om daar foto’s te maken, te praten met de burgemeester en een plaatselijke lagere school te bezoeken. De politie adviseerde wel dat we eerst hen moesten inlichten zodat we wat begeleiding mee krijgen. Men heeft namelijk nog nooit blanke mensen gezien wat veel HEEEEEL veel aandacht trek.

Morgen dus weer een spannende dag voor ons maar zeker voor Fatema!

                                                                   

Vandaag terug naar Dhaka

Vandaag zijn onze chauffeur en reisleiders met het busje om 05.00 uur gaan rijden richting Dhaka. Wij hebben geleerd van de heen weg hoe lang het was en hebben een ticket gekocht van Cox's bazar naar Dhaka.

Het vliegtuig vertrok pas om 15.00 en konden we dus nog even lekker wat winkeltjes kijken aan het strand van Cox's Bazar. Daar hebben we gelijk onze souvenirs gekocht.

Om 12.30 hebben we een lunch genoten in westerse stijl Daar hebben lekker een stuk vlees gegeten met lekker aardappeltjes. Wat was dat lekker na al die rijst van de afgelopen dagen. Omdat het eten nog al lang duurde en het betalen met de credit card nogal wat problemen opleverde werd het nog even spannend of we het vliegtuig zouden halen.

In het hotel snel uitgechecked en gevraagd wat de snelste manier was om naar het vliegveld te komen. En jawel dat was een CNC oftewel een trike. Wij met zijn alle erin en we waren zelfs nog 10 miniuten te vroeg.

Het in checken stelde niets voor. En om 15.00 zaten we in het vliegtuig richting Dhaka.

Een uurtje later landen we in Dhaka en om 17.00 waren we weer in het hotel Holiday Planet..

De mannen met het busje kwamen pas om 21.00 aan in het hotel in Dhaka. Die waren gesloopt en logisch na een rit van 16 uur. Wij waren blij dat we het vliegtuig hadden genomen :-)

Nu snel slapen en morgen gaan we na het ontbijt uit elkaar. Momota en Piet gaan naar het Niketan een dagopvang voor verstandelijk gehandicapten opgezet door Nederlanders in het noorden waar zij een dag mee zullen gaan werken. Fatema en Peter gaan naar de geboorte plaats van Fatema Balipara in het westen en dan nog een paar dagen varen op de Sunderbans opzoek naar de Bengaalse Tijger, krokodillen etc etc.

Dagje St Martins Island

Donderdag 23 januari 2014

Na een heerlijke nachtrust hebben we lekker St. Martins eiland verkend. Het is een heel klein eiland en het eiland kan je in 2,5 uur makkelijk over het strand in de rondte lopen. Wij hebben ervoor gekozen om eerst naar het stadje te lopen en dan via het strand weer terug.

Op weg naar het stadje kwamen langs een moskee waar een gebed plaats vond met allemaal kleine moslim kinderen.  Al dat gezang van die kleine kinderen was een heel mooi gehoor.

Ook kwamen we langs een middelbare school waar alle kinderen in lange rijen stonden opgesteld op het schoolplein. Daar deed men voor de schoolleiding allerlei oefeningen, een soort ochtend gymnastiek. Ook werd er  het volkslied gezongen wat door merg een been ging. Mooi om te zien hoe die jongeren zo netjes moesten presenteren en gehoorzamen.

Na vele kleine winkeltjes hebben gezien zijn we via het strand weer terug gelopen naar het hotel wat geen straf was met 29 graden boven nul. Het wandelen deden we nooit alleen. Je werd als "foreners" altijd begeleid door vele kleine kinderen welke op het eiland woonde. Fatema heeft deze op het laatst in plaats van geld allemaal getrakteerd op een zakje chips. Je had die koppies moeten zien. Ze waren echt blij.

Momota had nog even een mooie hoed gekocht. Ook hebben we het hele eiland afgezocht naar haaien tanden. Maar niets kunnen vinden. Momota en Piet kwamen nog wel een Riksja tegen met een echte dode haai achterin het bakje. Echter konden ze die niet bijhouden. We blijven dus doorzoeken naar haaien tanden voor onze kids.

Na de lunch moesten we om 14.00 weer inschepen om terug te varen naar Teknaf. We werden gebracht in een Riksja.  Om 15.00 vaarde de boot weg. Fatema werd heftig zeeziek en had last van haar darmen. Geen goed iets om zo op een boot te zitten.  Toch hebben we haar verzorgt en hebben we Teknaf bereikt. Dat was nog niet het ergste want nu moesten we ook nog terug rijden naar Cox’s Bazar waar we zouden slapen. Dit is een afstand van 112km echter met zeer slechte wegen. Fatema heeft haar eigen goed gehouden totdat ze na de rit van drie uur uitstapte. Toen bleek ze helemaal uitgeput was van deze reis.  We hebben haar lekker in haar bedje gedaan en hopelijk is ze morgen weer helemaal de oude.

Dan vliegen we om 15.00 uur vanaf Cox’s Bazar met een binnenlandse vlucht van United Airways terug naar Dhaka. Dat scheelt een bus reis van 16uur!!

Op naar St Martins Island

Woensdag  22 januari 2014

Om 09.30 hebben we onze chauffeur en bus achtergelaten in het hotel in Teknaf en zijn wij per boot vertrokken naar het koraal eiland St. Martins  Eiland. Dit was een boottocht van zo’n twee uur en voeren we langs de kust van Burma. Ook op de boot was weer het verschil tussen rijk en arm levens groot aanwezig. Op het onderdek waren de goedkoopste plaatsen. Op het midden dek was een gedeelte voor de midden klasse en een klein gedeelte voor de beter bedeelde van Bangladesh. Daar zaten wij tussen.

Dit eiland is de bestemming van de rijke Bengalen. Hier spaart men vele jaren voor en ook is het een favoriete huwelijksreis bestemming. Het eiland is auto vrij en er rijden alleen de bekende Riksja’s , de fietsen met een karretje erachter. Er is geen elektriciteit. Als er elektriciteit is dan wordt het opgewekt met een generator.

Voor Bengaalse begrippen zaten we in een luxe hotel aan het strand. We hebben gelijk onze zwem spullen aangedaan en hebben een duikgenomen in het lekker warme water van de Golf van Bengalen. Momota moest in haar kleren zwemmen omdat het een moslim land is en daar mogen geen vrouwen in badpak of bikini lopen.  Maar ondanks dat hebben we toch lekker kunnen genieten van het lekkere water. We hebben aan het strand gewacht totdat de zon onder ging en daar hebben we dan ook mooie foto’s van gemaakt.

’s Avonds werd er voor ons in het hotel een BBQ georganiseerd wat bestond uit twee mega grote vissen van zo’n 50cm met de gebruikelijke rijst en salades. Echt super. We hebben ervan genoten. Daarna lekker  uitgebuikt in een hangmat tussen twee palmbomen. Deze dag kon niet meer stuk.

We wilden nog even naar het stadje wandelen echter toen we daarheen wilde was het toch wel heeeeeel donker zonder verlichting om je heen. Dat hebben we toen dus maar even niet gedaan.

Lekker vroeg slapen dus. ’s Nachts ging de generator van het hotel uit en kregen we allemaal 1 olie lampje op de kamer als lichtlantaarn. Lekker ouderwets maar functioneel.